Yine Moskova yolundayım. Beni en çok etkileyen, her seferinde beni karman çorman eden yere gidiyorum.
Ankara’dan direkt gidiyorum.
Esenboğa’da enteresan biriyle tanıştım; Yaşar Abi. Kendisi Fenerbahçe masa tenisi takımının hocası. “Yakışıklı! Bir bekle bakayım beni” diyerek girdi muhabbete. İlk kez gidiyormuş Moskova’ya. Nasıl gideceğim merkeze filan diye sordu. Daha sonra Malatya’dan aldığı günkurusundan ikram ederek muhabbeti koyulaştırdı. Kızı kolejden benden bir dönem alttaymış. Tanıyorum kendisini. Aynı zamanda ODTU mimarlık mezunuymuş; oradan da muhtemelen çok ortak arkadaş çıkar kurcalasam.
Yaşar Abi, kolejdeki beden eğitimi hocalarımın çoğunun devresi. Hepsini tanıyor, arkadaş ya da onların da hocası. Dahası Mülkiyeli olduğumu öğrenince muhabbeti oraya kaydırdı. Zamanında antrenmanları bizim salonda yaparlarmış. Pek çok ortak tanıdık çıktı.
Cumartesi akşamı Fenerbahçeli gençlerin Vladivostok takımıyla maçı varmış, onun için gidiyor. Pazar günü yine birlikte döneceğiz. Buradan da Fenerbahçe pinpon takımına şimdiden başarılar diliyorum.
Bir THY (They Hate You) markası olan Anadolu Jet turizm şirketi uçağımız kalkış saatimizden 10 dakika önce alana teşrif ettiği için haliyle rötara girdik. Ben de endişeleniyordum acaba bugün rötar olmayacak mı diye. Hayır bünye o kadar alıştı ki artık rötar olmayınca bir huzursuzluk basıyor. Allahım kesin bir şeyler ters gidecek diyorum. Neyse ki her şey yolunda (!) gitti ve olması gerekenden 1 saat sonra havalandık.
Uçak dolu. Önler tıkış pıkış. Her zamanki şansım sayesinde benim sırada orta koltuk boş. Yolcu profili; amele, iş adamı, tatilden dönenler, Rusya’da görevli memurlar, bol yaşlı, ayyaşlar ve yarı giyimli Rus kızlardan oluşuyor. Bunların haline acımamak elde değil. Belli ki memlekette tekstil konusunda bir arz noksanı var.
Kalkış sırasında rüzgar tersine döndü ve pist başından tee pistin kuzey ucuna kadar taksi yapıp güneye doğru havalandık. Lodos lodos…
Bu arada bir ayrıntı dikkatimi çekti. Alanda Rus Transaero’nun bir 747’si vardı. Demek buraya uçuyor. Hem de devasa bir uçakla. Kargo amaçlı olabilir diyeceğim ama bildiğin pencereleri olan yolcu uçağı gibi görünüyordu.
Bir THY (They Hate You) markası olan Anadolu Jet turizm şirketi ikramı da adına yakışır tarzda tahıl ağırlıklı; ekmek, soğuk makarna, çay… Neyse ki evden çıkmadan yedim bir şeyler de açlık hissetmiyorum. Duty Free’den aldığım Absolut çoktan mideyi boyladı. An itibarıyla öz kaynaklarımla aldığım Chivas Regal,den takılıyorum inceden. Kurban olduğumun kalitesi, minyatür Chivas’ın şişesi bile cam, diğerlerininki gibi plastik değil.
Mood olarak henüz kendimi bulamadım. Henüz kafam çalışmaya başlamadı. O yüzden Traveling Wilbury’s dinlerken bir yandan da teklif çalışıyorum. 39000 feet irtifada uçuyoruz. Epey yüksek yani. Kırım dolaylarına kadar yeryüzünü görüyorduk, bir süredir altımız bembeyaz pamuk tarlası, pek bir manzara yok özetle. Şöyle bir kendime geleyim, buraya ağırlık vereceğim.
Alçalmaya başlamışız. Vnokovo’ya ineceğiz. İlk kez gidiyorum bu alana. Alçalma kısa sürdü. Havada 30dk tur attık. İndik, kapıyı açamadılar. Terminale girdik, pasaport kuyruğu ip gibi çünkü bir tane kapı açık. Bavulu aldım, trene koştum ama 10 dakika ile saat 8 trenini kaçırdım. Harika oldu. Zira buradan saat başı sefer var. Artık 2100 trenine bindim öyle mal gibi bekliyorum. Ozan’ın deyimiyle kafama sinirlik geldi!
Saat 9 buçuk, hava hala bizim 6-7 gibi. Etraf feci yeşermiş. Yeşil fışkırmış her yerden.
Kievskaya’da indim. 2008 yılında Moskova’ya ikinci kez geldiğimde, son gün otel bulamayıp tam bu istasyonu gören bir evi kiralayıp orada bir gün kalmıştım. İlk defa o zaman görmüştüm Rus evleri nasıl oluyormuş.
Kievskaya Istasyonu
Şimdi doğru metroyu bulmam lazım, onun için açıyoruz Yandex metro uygulamasını ve metro aktarmalarının sefasını sürüyorum.
Tverskaya’da Ferrari’ler geçit töreni yapıyor!
Otel’in sokakta (Kozintski Pereulok) kaldırım çalışması var, etraf berbat. Yatıyorum.
Her günü tek tek yazmayacağım; sadece tespitler ve olursa enteresan şeyler.
17 Mayıs 2012
